Pierwsza część Wiedźmin okazała się wielkim hitem sprzedano ponad 1.5 mln egzemplarzy. Gra przyciąga graczy przedewszystkim świetną fabuła, oparta oczywiście o świat stworzony przez Andrzeja Sapkowskiego. Wiedzimina można odbierać jako interaktywny film lub książkę, której gracz staje się częścia. Konstrukcja fabuły pozwala na tyle wczuć się w grę że czas spędzony na graniu mija niepostrzeżenie, a sama gra (niestety) mija bardzo szybko.  Na koniec pozostaje lekki niedosyt, że to już koniec, ale to dobrze wróży kolejnym (mam nadzieję) świetnym częściom wiedźmin. Pozatym dokonując odmiennych decyzji pod koniec pierwszego aktu, grę możemy porzjść w odmienny sposób. Możemy opowiedzieć się po stronie Vernona Roche’a lub elfa Jorveta.

Prolog

Gra rozpoczyna się prologiem w którym walczymy u boku króla Foltesta podczas oblężenia twierdzy Lavaletów. To tutaj możemy po raz pierwszys prawdzić się w walce i zapoznać z nowym interfejsem gry. Wykonamy tez pierwsze zadania i dokonamy pierwszysch wyborów które częśiowo płyną na dalszą fabułem. W prologu mamy dosłownie wszystkie elemnety z którymi spotkamy się w dalszej części gry. No i oczywiscie pod koniec prologu ginie Król co nadaje sens całej historii. W Prologu nie warto zawracać sobie głowy zbieraniem różnych przedmiotów bo i tak zostaną nam one zabrane jak trafimy do lochów.

Akt I

Po ucieczce z lochów Lavaletów. Rozpoczyna się I akt. Razem z Triss i Rochem udajemy się na statku do Flotsan. Na dzień dobry mam krótką pogawętkę z Jorvetem i małą potyczkę z jego elfami. W końcu udaje się nam dotrzeć do miasta, w którym czekai nas wiek zadań i niespodzianek. W Flotsan i w jego okolicach rozgrywa się cała akcja I aktu, od decyzji podjętych w kilku kluczowych momentach tego aktu będzie zależało to jak potoczą się losy Wiedźmina w kolejnych aktach. jednym z głównych zadań tego aktu jest zabicie wielkiego potwora rzecznego Kejrana o ile zadanie to przewija się przez cały pierwszy akt to nie ma ono właściwie wpływu na dalsze losy bohatera, nie da się go jedna ominąć. Po drodze oczywiście musimy zabić całą masę potworów i rozwiązać całkiem sporo pobocznych zadań, które znacznie ubarwiają całą fabułę.

W decydującym momencie zostajemy postawieni przed wyborem czy stanąć po stronie Jorveta i jego elfów czy Rocha. W zależności którą opcję wybierzemy drugi akt będzie wyglądał dla nas inaczej.

Akt II

Po stronie Jorveta.
Stając po stronie elfa udajemy się z nim w podróż do krasnoludzkiego miasta Vergen. Tutaj docieramy na naradę wojsk którymi dowodzi Saskia. Dowiadujemy się o klątwie która została nałożona na pole bitwy i zapoznajemy się z panującą sytuacją, przyłączamy się do działań wojennych przeciwko królu Hanseltowi. W Vergen tak samo jak poprzednio mamy do wykonania wiele misji pobocznych które zlecają nam krasnoludy. Głównym zaś zadaniem jest zebranie odpowiednich składników, które mają posłużyć do sporządzenia antidotum na truciznę, którą zostało zatruta Saskia podczas narady wojsk. Kolejne główne zadanie to zadanie pozbycia się klątwy. Do zadania tego będziemy potrzebowali kilku unikalnych przedmiotów, przy zdobywaniu których będziemy musieli oczywiście pokonać cała masę potworów, upiorów i innych dziwactw. Po uleczeniu Saski i zdjęciu klątwy przychodzi nami zmierzyć się z wojskami Hanselta nacierającymi na Vergen. Oczywiście uda nam się skutecznie odeprzeć atak. Natomiast w finale aktu Musimy zmierzyć się z drugim po Kejranie bosem. Tym razem jest to ogromny ognisty potwór o bliżej nie sprecyzowanym wyglądzie, jest nim Draug. Walka może okazać się trudna ale Draug tak jak Kejran ma soje słabe strony…

Po stronie Rocha.
Bratając się z Rochem udajemy się do obozu króla Hanseltam, stając również po jego stronie. Główne zadania w tym wypadku to pomoc w zdjęciu „klątwy krwi” z króla i tak jak poprzednio usunięcie klątwy z pola walki. We wszystkich działaniach z wiązanych z „klątwa krwi” pomaga nam czarodziej Detmolt. W tym rozdziale jest też kilak zadań pobocznych, ale wydaje się być ich mniej niż w wypadku gdy stajemy po stronie Jorveta. Finał aktu po tej stronie to zdjęcie klątwy i walka z bosem Draugiem.

Stając po różnych stronach w pierwszym akcie możemy doświadczyć różnych, przeżyć co sprawia, że gra wydaje się znacząco inna w zależności od wybranych opcji.

Akt III

Po pełnych przygód i walk z różnego rodzaju stworami udajemy się do Loc Muinne starożytnego zniszczonego elfickiego miasta.

Po stronie Jorveta.
Musimy odnaleźć czarodziejkę Szilę, dzięki której dostaniemy się na obrady kapituły. Szile odnajdujemy w lochach z wyłupanymi oczami, udaje się ją nam uwolnić i po wykonaniu kilku krótki zadań trafiamy na obrady. Obrady są dosyć krótkie i nie bardzo jest co opisywać, poza tym że na końcu zjawia się smok z  którym musimy stanąć do walki na wieży. Walka dosyć trudna, ale moim zdanie najłatwiejsza z dotychczasowych bosów. Po pokonaniu smoka stajemy przed wyborem czy darować mu życie, czy może bez litości po prostu zabić.

Po stronie Rocha.
Własciwie różnica jest tylko taka, że na początku aktu stajemy przed wyborem czy pomóc Tris czy Rochowi. Dale Jest już tak samo jak przypadku drogi z Jorvetem.

Trzeci akt jest najkrótszy  i przy sprawnym poruszaniu się przejście go może nam zająć max 1 godzinę, co jest znacząco mniejszą wartością w porównaniu z poprzednimi aktami co może budzić rozczarowanie wśród wielu graczy.

Prolog i zakończenie

Prolog też bardzo krótki, musimy przejść kawałek miasta zabić kilku ludzi i dochodzimy do momentu w którym spotykamy Leto ucinamy sobie z nim krótką pogawędkę po czym przystępujemy do walki lub odchodzimy w pokoju. Walka z Leto też  nie jest super wymagająca i możemy sobie z nim poradzić bez większych problemów. Twórcy gry mogli pokusić się o bardziej spektakularną finałową potyczkę, dzieląc ją np na 3 różne fazy lub po prostu bardziej ją komplikując, a tak wszystko sprowadza się do siepania mieczem i użycia znaków w odpowiednich momentach, w porównaniu z poprzednimi bosami walka z Leto to łatwizna.

Podsumowując gra zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie, szczególną uwagę należy chyba zwrócić na niewielką ilość błędów, właściwi gra jest tak płynna, że ciężko jest zauważyć jakieś nie dociągnięci, ja osobiście ich nie zauważam. Natomiast mam nadzieję ze niedosyt który pozostał po krótkim III akcie będę mógł zaspokoić w kolejnej części Wiedźmina, na którą czekam z utęsknieniem.

Przejdźmy do krótkie charakterystyki poszczególnych gier, mają one wiele cech wspólnych ale także wiele indywidualnych rozwiązań i pomysłów.

World of Warcraft – jest to klasyk tego gatunku jest to niestety gra płatna za granie w nią musimy uiszczać co miesięczną opłatę w wysokości kilkudziesięciu złotych.

Jest jednak alternatwa w postaci serwerów prywatnych na których często grywają tysiące graczy. W Wowa podobno gra już ok 12 mln graczy na całym świecie.

Sama gra jest bardzo rozbudowana zarówno pod względem samego świata jak i rozgrywki. Do dyspozycji gracza zostało stworzonych 6 ras (Cataclism) po stronie dwóch frakcji (Aliance/Horda) oraz 10 klas postaci pozwalających prowadzić bardzo różnorodną rozgrywkę.

Metin2 – gra wyprodukowana w Korei (wydana w 2005) do dziś gra w nią ponad 7 mln. ludzi na całym świecie. Gra wywodzi się ze wschodnio-azjatyckiego świata fantazy. Świat podzielony jest na 3 królestwa które wzajemnie się zwalczają w każdym z tych królestw gracz przyjmuje inna role i ma inne zadania do wykonania. W grze dostępne są 4 klasy postaci do wyboru: wojownik, ninja, Szaman i Sura(czarodziej). Gra tak jak podobne mmorpg polega głównie na chodzeniu po świecie i wykonywaniu przeróżnych zadań. Metin jest wyposażony również w tryb pvp pozwalający zmierzyć się z innymi graczami lub rozpocząć potyczkę między dwoma gildiami.

Runes of Magic – to również wschodnio-azjatycka produkcja pochodząca z Tajwanu.
podobno w grę na całym świecie gra ok 5 mln. ludzi. Gra jest wzorowana na World of Warcraft o posiada nawet polską wersję językową. Co prawda gra ma trochę słaba grafikę podobnie jak Metin, ale jest o wiele bardziej rozbudowana i posiada wiele ciekawych ficzerów takich jak np. łączenie dwóch klas w jednej postaci. Gracz dzięki temu nie musi tworzyć drugiej oddzielnej postaci i startować tak jakby od początku. Gra podobnie jak Wow i Metin polega na wykonywaniu zadań i rozwijaniu postaci do osiągnięcia maksymalnego levelu. Do dyspozycji gracza jest całkiem rozbudowany świat pozwalający na wiele godzin gry, fajną zabawę solo bądź z pomocą kolegów z gildi.
To nie wszystkie z popularnych gier mmo rpg ale tylko kila z tych najbardziej popularnych i najbardziej obleganych przez graczy. Warto na własną rękę poszukać ciekawych gier i sprawdzić co producenci przygotowali by zachęcić nas do grania.

Gry przygodowe mają jednak swoich wiernych fanów co pozwoli im przetrwać jeszcze przez długie lata. Najbardziej popularne tytuły z tego gatunku to Syberia, StillLife i wiele wiele innych.

Jedną z wad jakie zarzuca się grom przygodowym jest statyczność rozgrywki. Postacie nie moga poruszać się w swobodny sposób – mogą jedynie poruszać się w określonych miejscach poszczególnych plansz.

Kolejną wadą jest tzw. pixel hunting (łapanie pixeli) niektóre elementy w grze wymagają znalezienia odpowiedniego miejsca na planszy którego wielkość często jest równa nawet jednemu pixelowi.

Typowa gra strategiczna jest rozgrywana na planszy podzielonej na identyczne sześciokątne pola, na których są umieszczone pionki reprezentujące siły graczy. Najczęściej są to jednostki wojska, a gra nakreśla pewną historyczną bitwę.

Każde pole należy do pewnego rodzaju terenu (las, góry, miasto, itd.), przy czym często znaczenie mają też połączenia między polami (drogi, koleje), a czasem też leżące na krawędziach pól (rzeki, skarpy).

W niektórych grach, rozgrywa się zwykle w małej skali, jednostki mogą być różnie skierowane do pewnej krawędzi, zwykle jednak jedna lub więcej jednostek zajmuje pole i nie ma znaczenia jej ustawienie. Często istnieje limit liczby wojsk mogących przebywać na jednym polu, wyrażony w liczbie jednostek lub też pewnych punktów oznaczających ich rozmiar czy też siłę. Pewne jednostki specjalne, takie jak np. dowództwo, są zwykle z tego limitu wyłączone, czasami wyłączone są też pewne rodzaje pól (zwykle miasta).

Gra składa się z faz przedstawiających identyczną jednostkę czasu – zależenie od skali może to być 15 minut, może też być miesiąc. Każda faza (inaczej tura) dzieli się na fazy – w każdej fazie jeden gracz wykonuje jeden rodzaj akcji, przy czym zależnie od gry fazy mogą być grupowane według graczy lub według akcji. Na przykład w dwuosobowej grze w której następują najpierw faza ruchu, następnie zaś faza akcji, mogą wystąpić dwie kombinacje.

Jako system zazwyczaj rozumie się  połączenie opisu świata z mechaniką gry, zawarte w jednym lub więcej podręcznikach. Opisuje miejsce, w jakim rozgrywa się akcja gry. Opis taki może sięgać od geografii, poprzez historię, socjologię, religię czy biologię, po obowiązujące w danym świecie prawa fizyki. Dokłądny opis świata pozwala na rozgrywanie w nim różnorodnych typów rozgrywek, dlatego Mistrzowie Gry nierzadko decydują się na rozszerzanie podręcznikowych systemów w celu rozegrania konkretnych, złożonych scenariuszy. Jeżeli takich modyfikacji jest większa ilość, uzyskują miano systemów autorskich. Z drugiej strony jednak, niektóre gry ograniczają opis świata do minimum, w ten sposób zachęcając graczy do wspólnego tworzenia świata.

Gry komputerowe służą głównie do rozrywki mogą również pełnić rolę edukacyjną, są przeznaczone głównie dla dzieci i młodzieży, ale coraz częściej grają w nie również dorośli a nawet zdarza się że grają w nie nawet całe rodziny. W dzisiejszych czasach gry na konsolę pozwalają uczestniczyć w grze kilku osobom na raz dzięki czemu granie staje się rozrywką rodzinną.

Gry stały się masową rozrywką dzięki której ludzie z całego świata mogą ze sobą wspólnie gra dzięki internetowi i grom typu MMO. Szczególnie popularne są gry MMO RPG najbardziej popularną grą z tego gatunku jest World of the Warcraft w który gra ok 6 milionów ludzi na całym świecie.